De Gliphoeve een sociale oase, midden in de Amsterdamse Bijlmer.

Zo op het oog is De Gliphoeve een gewone kinderboerderij, waar buurtbewoners even met een konijntje of zwijntje kunnen knuffelen. Wie verder kijkt, ziet een sociale oase, midden in de Amsterdamse Bijlmer. Buurtbewoners komen elkaar tegen, kinderen leren omgaan met dieren en mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt vinden er coaching of een leer-werkplek. ‘Jong, oud, ziek, verslaafd of vluchteling: niemand mag buitengesloten worden.’

‘We hebben voor iedereen een plek’

Het gulle gebaar

‘Alsjeblieft, voor de dieren!’ Een buurtbewoner biedt trots een volle plastic tas aan. Een beheerder van De Gliphoeve neemt de tas met een knikje in ontvangst en inspecteert de inhoud. Wit brood. Dat mogen de dieren niet, maar dat hoeft deze man niet te weten. Zijn gulle gebaar wordt toch gewaardeerd.

Het tafereel illustreert de sociale functie die de kinderboerderij inneemt in de wijk. ‘Iedereen is hier welkom. Jong of oud, verstandelijk beperkt of hoogbegaafd, zwart of wit’, vertelt Birgit Radelaar, de ‘boerin’ van De Gliphoeve. ‘Ik heb de leukste baan ter wereld. Iedereen in de buurt kent ons, en wij kennen bijna iedereen. Het is een levendige plek, waar mensen elkaar ontmoeten of stoppen voor een praatje. Kinderen komen vaak even kijken naar hun lievelingsdier. We zijn een veilige haven, zoals veel buurtbewoners het noemen. En daar voelen ze zich bij betrokken.’

Onder haar hoede

De Gliphoeve ontstond veertig jaar geleden met twee kippen, die tegelzetter Floor Döll aantrof tijdens zijn werkzaamheden bij de omliggende flatgebouwen. Hij bouwde een omheining op het grasveld voor de flats en gaf de beestjes eten en onderdak. Er kwamen al snel meer dieren bij. Toen al had de kinderboerderij een belangrijke sociale rol. Buurtkinderen kwamen voor en na school langs om te helpen met de verzorging. Als ze niet hadden gegeten, kregen ze een boterham van boer Floor en zijn vrouw.

Toen Döll in 2009 naar Duitsland verhuisde, was het even spannend of de kinderboerderij kon blijven bestaan. Gelukkig was er Stichting WerkWijs, die De Gliphoeve onder haar hoede nam. Projectmanager bij Stichting WerkWijs Jeanine Hetterschij: ‘Het doel van de stichting is om jongeren met een licht verstandelijke beperking mee te laten doen in de maatschappij en op de arbeidsmarkt. De Gliphoeve heeft daarvoor de ideale locatie: midden in het leven, maar toch beschut. Op het erf zijn bovendien volop werkervaringsmogelijkheden. Dat maakt deze plek heel waardevol voor ons.’

Het maakt ons niet uit: we hebben voor iedereen een plek.

Inmiddels draait het op De Gliphoeve om veel meer dan alleen jongeren met een licht verstandelijke beperking. ‘We focussen ons op het voorkomen van sociale uitsluiting in het algemeen. We willen dat iedereen mee kan doen in deze samenleving’, vertelt Jeanine. ‘Soms hebben mensen alleen even een zetje nodig om in het arbeidsproces te komen. Bijvoorbeeld jongeren die voortijdig van school zijn gegaan, of een taakstraf hebben. Ze helpen ons met
de dierverzorging, het groenonderhoud en het timmeren van hokken. Zo brengen we ze sociale vaardigheden en discipline bij, én doen ze werkervaring op. Maar denk bijvoorbeeld ook aan statushouders die de taal nog moeten leren en niet thuis willen zitten.

Of aan die groep mensen die wel tijd en zin heeft om de handen uit de mouwen te steken, maar niet terechtkan op de reguliere arbeidsmarkt vanwege een beperking of een verslavingsprobleem. En vergeet de buurtkinderen niet, die na school vaak nog even komen helpen op de boerderij of meedoen aan onze dierenlesjes. Het maakt ons niet uit: we hebben voor iedereen een plek.’

‘Soms hebben mensen alleen even een zetje nodig’

Birgit vult haar aan: ‘Het werk hier is toegankelijk en heilzaam. Veel mensen ervaren de aanwezigheid van de dieren als troostend. Dieren oordelen niet en hebben hun verzorgers echt nodig. Dat gevoel hebben sommige mensen lang gemist.’ Die zorg en toewijding zorgen voor vrolijke, aandachtige dieren waar de bezoekers heel blij van worden. ‘Zelfs de drukste kinderen worden rustig als ze omgaan met dieren, dat is heel bijzonder om te zien. Ja, er loopt hier van alles over het erf. Dit is geen schattig hertenkampje ergens in Laren. Dit is het echte leven.’