Durven kiezen

'Acht was ik toen ik na een dwarslaesie in een rolstoel en een revalidatiecentrum belandde. In één klap veranderde mijn hele leven. Mezelf aankleden, naar school fietsen, de meest simpele activiteiten kon ik niet meer zelf. Ook werd ik ineens soms nagestaard op straat, in mijn rolstoel.'

In het revalidatiecentrum leerde ik op een leuke manier met mijn rolstoel omgaan. Dankzij trucjes kreeg ik steeds meer vertrouwen in de stoel en in mijzelf. Dat viel ook anderen op. ‘Zeg, je hand-oog-coördinatie is goed en je bent leergierig’, zei een sportcoach tegen me. ‘Heb je zin om mee te doen met rolstoeltennis?’ Het was mijn eerste compliment na mijn dwarslaesie en een eyeopener. Ik kan nog wél wat, merkte ik. Door het sporten werd ik stapje voor stapje sterker en weerbaarder. Vervelende blikken en opmerkingen van mensen kon ik steeds makkelijker naast me neerleggen. Al heeft het toch nog jaren geduurd voordat ik niet meer aan mezelf twijfelde, in die stoel.

Esther Vergeer (38) stond jarenlang nummer een op de wereldranglijst rolstoeltennis, en deed op hoog niveau aan rolstoelbasketbal. Tegenwoordig is ze spreker, chef de mission van de Paralympische ploeg van TeamNL en zet ze zich via de Esther Vergeer Foundation in voor kinderen met een handicap.

Kattenkwaad

Via de Esther Vergeer Foundation probeer ik kinderen met een handicap datzelfde vertrouwen mee te geven. Je moet met allerlei omstandigheden en mensen omgaan en die handicap zal je regelmatig in de weg zitten, maar sport helpt je om ermee om te gaan. Dat sporten gebeurt bij uitstek bij ‘gewone’ sportverenigingen. Een inclusieve samenleving, waarin kinderen met en zonder handicap samen spelen, dat is mijn ultieme droom. Daarom zet ik me via de foundation met hart en ziel in voor rolstoelvriendelijke speelplekken en sportverenigingen voor kinderen. Het zit nog niet altijd in ‘ons’ denken als samenleving. Maar ik merk dat er best veel mogelijk is als je erom vraagt.

Het resultaat van sport op jongeren zien, dat gaat me nooit vervelen. Bij een open dag zie je ze onzeker binnenkomen, een jaar later halen ze bij trainingen kattenkwaad uit. Of ze nemen ineens stappen die ze eerder nooit hadden durven zetten. Zoals die jongen die zich dankzij onze sportclinics realiseerde dat hij met zijn handbike overal naartoe kon. Nooit eerder had hij verder gekeken dan zijn eigen woonplaats. Maar nu besloot hij: ik meld me aan voor mijn droomstudie in een andere stad.