Yvonne neemt afscheid van Kansfonds

25 jaar geleden belde ze aan bij het kantoor op de Wernerlaan voor een sollicitatiegesprek, haar dochter in de kinderwagen naast zich. Deze week, haar dochter is inmiddels 26, neemt ze afscheid van Kansfonds. Yvonne gaat genieten van haar pensioen. Samen blikken we terug op de afgelopen 25 jaar.

Hoe ben je bij Kansfonds terechtgekomen?

‘Ik zat al een half jaar thuis met de baby en zag toen in de krant, De Gooi- en Eemlander, een piepkleine advertentie staan. En toen heb ik gewoon aangebeld. Met kinderwagen en al. Het was een heel leuk gesprek, maar ik vond het wel wat ouderwets allemaal. De toenmalige directeur rookte een sigaar, dat mocht toen nog. Diezelfde dag nog werd ik gebeld dat ik was aangenomen. Maar ik wist niet goed waar ik aan begon. Ik had geen idee van de katholieke wereld. Terwijl we toen nog heel veel met bisdommen en pastoraten deden. Ik dacht: ‘Wat is dit allemaal?’ Toen gaf de directeur me een Pius almanak. ‘Lees dat maar eens door’, zei hij.’

‘En zo heb ik alle titulatuur geleerd, met de Pius almanak opengeslagen op mijn bureau.’

Welke werkzaamheden heb je door de jaren heen allemaal uitgevoerd?

‘Ik ben volgens mij begonnen als administratief medewerker, maar eerlijk gezegd weet ik het niet meer precies. Ik vond het leuk werk en het paste goed bij mijn gezinssituatie. Ik ben er op een gegeven moment wel een tijdje uit geweest, maar na drie maanden ben ik teruggekomen als secretaresse van de directeur. En dat liep weer over in wat ik nu eigenlijk doe als hoofd van de afdeling ondersteuning. In die functie houd ik me bezig met betalingen en verantwoordingen. Automatisering is een rode draad in mijn werkzaamheden. Dat vind ik ook leuk om te doen. Van papier, naar Word, naar geautomatiseerde workflows en verder. Het is een continu proces.’

25 jaar is een lange tijd. Wat is je geheim?

‘Het was niet de bedoeling om zo lang voor Kansfonds te werken. Ik wilde een jaar of vier blijven, maar het zijn er 25 geworden. Dat komt omdat we continu in beweging zijn. Dat is écht de reden waarom ik er nog zit. Het is nooit saai, nooit hetzelfde.’

‘Die 25 jaar lijkt als getal heel veel, maar het voelt niet zo.’

‘En ik heb altijd heel veel gelachen. Mijn doelstelling in het leven is: je moet het leuk hebben. Je moet een leuke baan hebben, met leuke mensen, in een leuke omgeving. Ik zat altijd goed op mijn plek bij Kansfonds. Daar heb ik zelf ook een rol in gespeeld. Je moet het zelf leuk maken. En je moet daar natuurlijk de ruimte voor krijgen. Die ruimte heb ik gelukkig altijd gekregen.’

Wat vind je de mooiste ontwikkeling die Kansfonds doorgemaakt heeft?

‘Vroeger was Kansfonds nogal stoffig en ouderwets. We maakten bijvoorbeeld nog geld over via een carbonpapiertje. Waar ik het meest trots op ben, is hoe we van dat stoffige fonds zijn getransformeerd naar de organisatie die we nu zijn. We zijn veel zichtbaarder. We komen op de radio, zijn actief op social media, hebben een mooi magazine en ga zo maar door. Daar ben ik echt trots op. We hebben er wel 25 jaar over gedaan, maar dan heb je ook wat. Daar zijn heel wat sessies aan voorafgegaan. Ik heb vele namen en logo’s de revue zien passeren. Een andere mijlpaal was de overstap van de BankGiro Loterij naar de Nationale Postcode Loterij. Dat was echt een opsteker.’

Aan welke periode koester je warme herinneringen?

‘Ik vond onze steun aan landen als Suriname en Midden- en Oost Europa altijd heel fascinerend. Dat doen we nu niet meer, maar die beginselen heb ik allemaal meegemaakt. En de afsluiting ook. Ik vond het heel interessant om te zien welke impact onze steun had. We hebben veel geld toegekend en uiteindelijk was onze hulp niet meer nodig.’

‘We hadden genoeg gedaan, zodat ze zelfstandig verder konden.’

Welke anekdote zal jou altijd bijblijven?

‘Vroeger was er in de buurt een opvanghuis voor meisjes. En die zusters kwamen altijd vragen om geld. Dan belden ze bij ons aan en vroegen ze om een donatie. Eerst kwamen ze op de fiets. Later kwamen ze met de brommer. En weer een tijdje later met de auto. ‘Nou, daar gaat ons geld’, dacht ik dan. Tegenwoordig zou dat niet meer kunnen. Oh, en ik heb een keer per ongeluk geld overgemaakt naar het verkeerde bankrekeningnummer. Toen zat er nog geen controle op. Ik heb hemel en aarde moeten bewegen om het terug te krijgen, maar het is me wel gelukt.’

Wat wil je jouw collega’s meegeven?

‘We zitten op een prachtig pad met wat we doen, hoe we zichtbaar zijn en hoe we fondsen werven. Ik vind dat zo knap. We hebben een goed netwerk en blijven toch redelijk klein. Ga zo door zou ik zeggen.’

‘Wat we doen met z’n allen is gewoon prachtig. Ik zal jullie altijd blijven volgen.’

‘Ik vind de nieuwe Mede bijvoorbeeld ook zo leuk, die blijf ik ontvangen. Daarin komen de medewerkers aan het woord. Kansfonds is niks zonder haar medewerkers en iedereen die hen voor is gegaan. Het is mooi om te zien dat zij een podium krijgen. We doen het met elkaar. En wat ik vooral mee wil geven: heb plezier in je werk.’

Het is een gekke tijd om afscheid te nemen. Hoe ga je daar mee om?

‘Door het coronavirus werk ik al een tijd thuis. Dat was ergens ook wel lekker, want dan kon ik vast een beetje wennen. Ik bel en mail wel met mijn team, maar de andere collega’s zie ik nauwelijks meer. Dat vind ik wel eens jammer. Gelukkig krijg ik nog een afscheid waar iedereen bij is, veilig op afstand in de tuin van het pand. Ik kijk er wel naar uit, mijn pensioen. Weet je, 25 jaar is best een lange tijd. Ik heb altijd met veel plezier gewerkt, maar op een gegeven moment is het ook klaar. Dan ben je toe aan iets anders, of niks. Dat is ook belangrijk, niets doen. De dag komt dan zoals hij komt.’

‘En dat is toch ook wel een leuke fase van je leven. Lekker genieten en doen waar je zin in hebt.’

Yvonne, dankjewel voor je jarenlange inzet. Geniet van je welverdiende pensioen!

Wil je Yvonne een persoonlijk bericht sturen? Geef je bericht aan ons door en dan zorgen wij dat het bij haar terechtkomt. Mailen kan naar info@kansfonds.nl.