TakeCareBNB

Maanden gaan soms voorbij voordat vluchtelingen met een verblijfsvergunning daadwerkelijk een woning krijgen. Maanden waarin ze wel wíllen, maar nog niet kúnnen meedoen. Takecarebnb koppelt hen aan gastgezinnen, waar ze drie maanden een veilig thuis vinden. ‘Hier ontstaan levenslange vriendschappen.’

Bijdrage Kansfonds

€ 20.000 euro

Aanvrager

Stichting TakeCareBNB

Moe Al Masri aarzelde geen moment toen hij in november 2015 zijn verblijfsvergunning kreeg. ‘Ik meldde me direct aan bij Takecarebnb. Een perfecte manier om Nederland te leren kennen. Een land is meer dan zijn regels, regering en taal. Het gaat ook om mensen, omgangsvormen en de ongeschreven regels. Daar leer je het meest over bij mensen thuis.’

Nederlanders wilden iets doen

Moe was een van de eersten die zich voor het project aanmeldden. Het werd in het leven geroepen als reactie op de vluchtelingencrisis, die destijds dagelijks het nieuws haalde. ‘We zagen veel bereidwilligheid onder Nederlanders om iets te doen’, zegt Jonna Klijnsma, coördinator bij Takecarebnb. ‘Daar wilden we iets mee.’

De organisatie richt zich op de vluchtelingen die al een verblijfsvergunning hebben, maar nog geen woning. ‘Ze zitten in een soort limbo’, zegt Jonna Klijnsma. ‘Ze willen beginnen met hun leven hier, integreren, de taal leren, een baan zoeken. Maar in de isolatie van een azc lukt dat niet.’ De logeerregeling van het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) biedt vluchtelingen de mogelijkheid drie maanden te logeren bij vrienden of familie, zonder hun recht op een plek in het azc te verliezen. ‘Lang genoeg om een positieve verandering teweeg te brengen, voor beide partijen. En tegelijkertijd blijft het voor het gastgezin nog te overzien.’

'Ik kreeg familie'

‘Laatst fietste ik langs een eettentje en ik meende te zien dat ze er kibbeh verkochten, een traditioneel gerecht uit Syrië. Enthousiast vertelde ik dat aan Roos toen ik thuiskwam. Later hoorde ik dat ze er de dag erna heen is gegaan. Ze bleken geen kibbeh te hebben, dus is ze zelf aan de slag gegaan. Ze heeft wel een halve dag in de keuken gestaan. ’s Avonds stond het op tafel. Het bracht me weer even terug naar mijn vaderland, terug naar een tijd dat alles nog goed was, en veilig.’ Aan het woord is de Syrische Gaith (24) die tijdelijk onderdak vond bij het gezin van Roos.

‘Voor het eerst sinds ik in Nederland ben, voel ik me niet meer verloren. Dat heb ik te danken aan Roos en haar gezin. Wáár ik ook mee zit, welke vraag ik ook heb, ik kan altijd en met alles bij hen terecht. Kun je je voorstellen wat dat betekent? In een land aankomen waar je de taal niet machtig bent, de gebruiken niet kent en de weg niet weet? En altijd alles aan anderen moeten vragen? Op den duur ga je je bezwaard voelen. Maar dat gevoel heb ik hier helemaal niet. Toen ik in dit gezin kwam, verwachtte ik vrienden te maken. Maar ik had niet verwacht mijn familie te zien groeien. Tegen mijn vrouw, die over enkele weken naar Nederland komt, zei ik dat Roos een soort tante was. Maar ze is meer dan dat. Ze is eerder een moeder.’

Lees hier een mooie reportage in de Volkskrant over dit project.