‘Wie mij nu ziet kan zich nauwelijks de Henk voorstellen die ik was. Een harde werker, een succesvolle ondernemer. Ik had een ingenieursbureau dat gemeenten en waterschappen adviseerde op het gebied van ruimtelijke ordening. Ik werkte destijds ook voor het Joegoslaviëtribunaal om aan de hand van satellietfoto’s bewijsvoering te vinden voor de oorlogsmisdaden. Ik had vrienden, stond vol in het leven, genoot van alles. Tot dat moment waarop ik me niet meer kon bewegen, thuis op de bank. Ik kon zelfs niet de telefoon pakken om 112 te bellen. Zo hebben ze me uren later gevonden.
Coronapandemie
Direct viel mijn inkomen weg. Had je geen arbeidsongeschiktheidsverzekering dan?, vragen mensen al snel met een veelbetekenende blik. Laat ik je vertellen hoe het zat. Jarenlang had ik in mijn bv gespaard om mezelf te kunnen redden mocht ik ziek worden. Ook spaarde ik voor mijn pensioen. De pot was goed gevuld. Maar toen was daar de coronapandemie. Het hele leven viel stil, veel ondernemers zagen hun werk in één klap wegvallen. Ik ook. De drieënhalf jaar corona heb ik overbrugd met mijn spaargeld. Toen de pandemie voorbij was, stond er gelijk weer een grote klus te wachten. Maar zover kwam het niet, ik viel om.
Leefgeld voorgeschoten
Mijn vrienden hebben me gered. Omdat ik pas na acht maanden een bijstandsuitkering kreeg, hebben zij mijn leefgeld voorgeschoten. Een van hen heeft de klanten benaderd, dossiers overgedragen en met de verkoop van de inventaris nog wat kosten weten te dekken. Iedereen werkte mee, behalve de verhuurder van het bedrijfspand. Die hield mij gebonden aan de meerjarige huurovereenkomst. Er is ook slechte begeleiding geweest bij het faillissement, we kregen allemaal tegenstrijdige adviezen. Wat is dan wijsheid? Er zaten – bleek later – slechte adviezen tussen, wat me onnodig veel geld heeft gekost. Wat restte waren schulden. Om die af te betalen ben ik vrijwillig onder bewindvoering gegaan.
