‘Acht politieagenten waren er nodig om me te helpen vluchten uit de giftige relatie. De straat was afgezet. We waren allemaal enorm bang dat mijn man ons iets zou aandoen. Nooit zal ik zijn blik vergeten toen ik met de kinderen vertrok. We werden naar een geheim adres gebracht waar hij ons niet kon vinden. Zo belandde ik in de vrouwenopvang. Veilig. Maar ook met zijn schulden, waarvoor ik medeaansprakelijk werd gehouden.
Aflossen
Ver weg van hem ben ik mijn leven weer gaan opbouwen. Een paar jaar heb ik onder Wspn-bewindvoering zoveel mogelijk afbetaald bij de schuldeisers. Tot de rechter het welletjes vond; de rest werd kwijtgescholden. Als het aan de bewindvoerder had gelegen, had ik nog langer moeten afbetalen. Maar ja, hij is er dan ook niet voor mij, maar voor de schuldeisers. De bewindvoerder vond bovendien dat ik te weinig mijn best deed. Waarom ging ik eigenlijk niet werken? Productiewerk doen bijvoorbeeld. Of schoonmaken. Maar ik had de zorg voor een ernstig ziek kind en intussen was ook mijn eigen gezondheid afgebrokkeld door de trauma’s, de zorgen en de enorme spanning. Als stress-eter kwam ik vijftig kilo aan, ik haalde lopend nog maar net de voortuin.
Wanhoop
Het valt nauwelijks uit te leggen wat het met je doet als schulden zich opstapelen. De druk is enorm. Hulp vragen en onder bewindvoering komen was moeilijk. Er is wanhoop omdat je zoveel te verliezen hebt, terwijl je naar je gevoel eigenlijk alles al kwijt bent. Maar er is ook opluchting, want je staat er niet meer alleen voor. De prijs die je betaalt is hoog: je raakt je zelfbeschikking kwijt. Je mag nergens meer over beslissen. Dat vond ik het allerergste. Er waren bewindvoerders die me als wilsonbekwaam behandelden. Alsof je zelf niks meer kunt overzien of beslissen. Die minachting is ondraaglijk. Maar er waren er ook die er anders in stonden, gelukkig.
Schaamte
Eigen schuld, dachten veel mensen, tót ik ze vertelde over wat ik had meegemaakt. Dan kantelde het beeld. Toch schaam ik me er soms voor dat ik in deze situatie ben beland. Ik had natuurlijk een heel ander beeld van de toekomst. Ik droomde van een liefdevolle relatie, ik wilde het internationaal management in, ik werkte bij een bank. Het liep anders. En alles is betrekkelijk, ook in de armoede. Juist door alle ellende heb ik geleerd blij te zijn met wat ik heb. Al jaren zet ik me als vrijwilliger in voor mensen die in een moeilijke situatie zitten, vastlopen of eenzaam zijn. Daar ligt mijn hart.
