‘De oplossing is dat er een wonder gebeurt’

Soms 50 euro om van te leven. En soms ook weken helemaal niks. En dat al jarenlang. Maar Monique laat zich niet op de kop zitten. ‘Daar is het leven te waardevol voor.’

‘Op een dag stond de deurwaarder op de stoep. Ik begreep er helemaal niks van. En toen kwamen er nog meer deurwaarders langs. Wat bleek? Mijn ex-vriend had van alles besteld op mijn naam. En al die dure spullen liet hij bezorgen op een ander adres. Ik wist van niks, maar niemand die me geloofde. Ik heb mijn verlies genomen. Ik dacht: dan maar een regeling treffen en de benen nemen. Want mijn ex was geen lieverdje. Ik vluchtte met mijn twee kinderen naar een stad, ver weg van hem.

Daar begint mijn verhaal van knokken, overleven, elke dag het gevecht aangaan. Met een ziek lijf, waardoor ik lang geleden was afgekeurd. Ik had geen onderdak meer. Ik had een schuld waar ik geen hulp bij kon vinden zolang ik niet stond ingeschreven in de gemeente. Ik kreeg geen plek in de opvang. En uiteindelijk haalde de jeugdzorg mijn kinderen bij me weg. De oudste schreeuwde moord en brand. De jongste kon geen geluid meer uitbrengen, ze was totaal in shock. Ik heb twee dagen niet geweten waar ze zaten. Het was een hel.

Monique

Mijn reddende engel was een hulpverlener die een opening wist te vinden in wat uitzichtloos leek. Met urgentie kreeg ik een woning toegewezen en een maand later had ik mijn kinderen weer thuis. Maar daarmee was ik er nog niet. Ik had niks; ik moest van alles aanschaffen met geld dat ik niet had, en de schulden stapelden zich op boven de schuld waarmee mijn ex me had laten zitten. Huurachterstanden, beslagleggingen, inhouding op mijn uitkering – het was verschrikkelijk.

Vanaf dag één heb ik hulp gezocht om die schuld op te lossen. Ik was vastbesloten om er vanaf te komen. De instantie die me zou helpen, maakte de problemen alleen maar groter: zelfs mijn woning was ik bijna kwijt. Keihard heb ik gevochten om dat te voorkomen, en dat is gelukt. Ook de bewindvoerder waarop ik later al mijn hoop had gevestigd, maakte mijn situatie erger. Samen met een advocaat heb ik haar voor het gerecht gesleept. De rechter heeft mij in mijn gelijk gesteld.

Nog steeds zit ik zonder hulp om uit de schulden te komen. Al zes jaar zit ik nu in deze situatie. Rente op rente, boete op boete. De schulden stapelen zich op, terwijl ik elke maand 250 euro aflos met geld dat ik eigenlijk niet kan missen. Soms hebben we niks te eten in huis. Soms wordt het noedelsoep of een boterham. Maar alles beter dan weer beslaglegging of uithuiszetting. Dat gaat niet gebeuren.

De schulden stapelen zich op, terwijl ik elke maand 250 euro aflos met geld dat ik eigenlijk niet kan missen.

Monique

Armoede leert je veel over jezelf en over hoe je overeind kunt blijven. Steeds weer zeg ik tegen mezelf: meisje, het is nu even niet makkelijk, maar er komen betere tijden aan, het komt goed. Ik kijk veel naar thrillers en horrorfilms. Die zijn zo spannend, dat ik even niet de ruimte heb om aan mijn eigen situatie te denken. Dat ontspant me, net als naar muziek luisteren. Maar ik zit ook graag in het park te turen over het water, terwijl mijn gedachten stilvallen.

Wat het beste werkt, is dankbaar zijn voor alles wat er wél is. Hoe klein ook. Het kunstgras dat ik kreeg van mijn buurman om daar mijn balkonnetje mee op te fleuren. De kinderen die ik elke dag om me heen heb. Het behang op mijn muur, de roze verf op de deurpost. De kat die zich even liefdevol tegen me aan drukt. Je moet er gewoon zelf wat van maken. Als je nergens heen kan omdat je niks kunt betalen, is het belangrijk dat je huis geen gevangenis wordt.

Vaak denk ik: misschien is het wel de bedoeling dat ik dit allemaal meemaak om anderen te kunnen helpen. Daarom ben ik vrijwilliger geworden bij een organisatie die opkomt voor mensen die in armoede leven. Ik wil anderen de moed geven om niet op te geven. Ik kan laten zien waar je tegenaan kunt lopen. En ik denk mee over wat er anders moet, omdat hoe het nu werkt mensen alleen maar verder op achterstand zet. Gisteren heb ik zelfs kunnen praten met de armoedeminister. Wie had dat gedacht!

Toch zijn er dagen dat ik even helemaal óp ben. Ik laat het gewoon gebeuren. Even een time-out, niemand zien, gordijnen dicht, veel huilen. En dan ben ik er weer. Zo blijf ik de man met de hamer voor, want leven in armoede betekent 24 uur per dag stress, elke dag weer. Je wordt er zo moe van. De kunst is om op tijd je rust te pakken. Want als je knakt, ben je verloren. Dan kan het je allemaal niks meer schelen en neem je beslissingen waardoor je nog verder van huis raakt.

Mijn grootste droom is dat ik deze in één keer achter me kan laten, in plaats van nóg eens zes jaar te moeten overleven. Ik verlang er zo naar dat de zorgen verdwijnen. Dat er rust komt in mijn bestaan. En dat ik eindelijk eens opnieuw kan beginnen met mijn leven. Maar ik ben bang dat daar een wonder voor nodig is.’

Leven in armoede betekent 24 uur per dag stress, elke dag weer.

Monique

Tekst door Cecile Vossen, beeld door Marieke Odekerken.

Gewoon geld geven

Zo’n 600.000 gezinnen moeten alles uit zichzelf halen om er het beste van te maken. Elke dag weer. Terwijl er niet genoeg geld is om van te leven en de schulden zich intussen opstapelen. Laten we afrekenen met armoede, door te doen wat nodig is. Lees alles over ‘Gewoon geld geven’, ons breekijzer om de armoede in ons land te helpen doorbreken.

Lees meer over ons breekijzer