‘Het mooiste wat jij me kon geven, is de kans om jou te helpen’

Eeke (28) en Karoline (47) kwamen elkaar tegen in het Babyhuis Dordrecht. Eeke kwam daar met haar pasgeboren baby omdat ze nergens anders terecht kon. En vrijwilligster Eeke hielp haar liefdevol bij de hechting aan haar kindje. In een brief vertellen ze aan elkaar wat dit contact voor hen betekende.

Eeke en Karoline in het Babyhuis

Lieve Karoline,

Jij hebt mij leren kennen in mijn diepste wanhoop. Mijn dochtertje krijste en gilde. Elke dag, urenlang, en alle nachten door. Toen ze na de bevalling op mijn borst werd gelegd, voelde ik niks. Ik voelde niks voor dit kindje waar ik zo naar had uitgekeken. Ik had haar negen maanden met trots gedragen en gebaard. Maar vanaf dat moment raakte ik volledig in paniek en ik kon alleen nog maar huilen. En ik voelde me diep, diep schuldig.

Ze bleek een ernstige voedselallergie te hebben. Maar dat kon me allemaal niet zo veel meer schelen. Op een dag zei ik tegen de kinderarts: ‘Ik ga, ik kom haar nog wel een keertje ophalen.’ Echt waar, ik had haar zo kunnen achterlaten. Ik kon me zelfs de ouders voorstellen die hun kind oppakken en door elkaar schudden tot het stopt met huilen. Je wilt dat het stopt…

De arts stelde voor me te laten opnemen op de psychiatrische afdeling. Maar gelukkig was er plek bij jullie in het Babyhuis en was jij daar om me te helpen. Je zag precies wanneer je haar even van me moest overnemen, voordat ik overstuur zou raken. Je nam haar op je schoot. En via jouw ogen liet je me meekijken naar wat ik in mijn wanhoop niet kon zien. Hoe leuk ze eigenlijk is, zo lief. Je stelde me gerust en je deed voor hoe ik me weer met haar kon verbinden. Stapje voor stapje.

Het gaat nu weer goed met me. Je hebt me geholpen om weer rust te vinden en op mezelf te durven vertrouwen. Altijd stond je klaar voor me. Je hebt vast een heel groot hart dat daar zó veel mensen in kunnen. Onbaatzuchtige liefde, dát is Karoline. Zonder jou was ik nooit zo snel hersteld.

Eke

Karoline: 'Toen ik twintig was besloot ik die pijnlijke periode af te sluiten'

Lieve Eke,

Dat beeld vergeet ik niet snel: ik met jouw krijsende baby op de arm. Eindeloos liep ik met haar heen en weer. En jij keek al die tijd op je telefoon alsof het kind van iemand anders was. Dat kunnen we ons allebei nu niet meer voorstellen.

Het betekent veel voor me dat ik er in die moeilijke periode mocht zijn, voor jou en je kindje. Wat maar weinig mensen weten, Eke, is dat ik zelf niet zo’n fijne jeugd heb gehad. Toen ik twintig was, heb ik besloten die pijnlijke periode af te ronden. En ik beloofde mezelf: als ik hier goed uitkom, ga ik iets terugdoen.

Eerst had ik af te rekenen met een enorm negatief zelfbeeld. Ik was niks, ik kon niks, ik deed er niet toe. Maar door het vertrouwen dat John, mijn man, mij schonk, kon ik met veel knokken het verleden achter me laten en uitgroeien tot wie ik nu ben. Zelfverzekerd. Gelukkig. Een fijn gezin met drie kinderen. En door de jaren heen ook nog eens met veertien pleegkinderen die we een veilige plek wilden bieden. Eke, ik heb gezien wat het doet als je je als kind niet kan hechten, aan niks of niemand. Het veroorzaakt een leven lang schade.

Het mooiste wat jij me dan ook kon geven, is de kans om jou te helpen hechten aan je kindje. Dank je wel, dat je mij je vertrouwen schonk. Dat ik je mocht helpen geloven in jezelf. Dát is het begin van alles. Het was zo mooi te zien hoe de band tussen jou en je kindje groeide. En dan die eerste keer dat ik je tegen die kleine zag lachen! Eke, vergeet nooit dat je al die tijd al een goede moeder was, maar dat je er door omstandigheden even niet bij kon.

Karoline

Word gratis lid van Mede

Wil je meer inspirerende verhalen lezen? Word gratis lid van ons magazine Mede.

Naar de inschrijfpagina

Meer brieven

Wil je nog meer brieven lezen van mensen die elkaar vertellen wat ze voor elkaar betekenen? Je vindt ze in ons jaarverslag. Veel leesplezier!